DSzK
DSzK (Diegtariewa Szpagina Krupnokalibiernyj obrazca 1938 goda) to radziecki wielkokalibrowy karabin maszynowy wprowadzony do uzbrojenia w 1939r. Broń została skonstruowana przez Wasilija Diegtariewa oraz Georgija Szpagina na podstawie radzieckiego wielkokalibrowego karabinu maszynowego DK (Diegtariewa Krupnokalibiernyj). Karabin DK skonstruowany przez Wasilija Diegtariewa zasilany był nabojem 12,7x108mm, zasilanie odbywało się z magazynka bębnowego o pojemności 30 naboi. Gniazdo magazynka umieszczono na górnej powierzchni komory zamkowej. DK charakteryzował się niewielką szybkostrzelnością praktyczną ze względu na zasilanie z magazynka, dlatego też karabin produkowano jedynie w niewielkich ilościach od 1933r do 1935r. Aby zwiększyć szybkostrzelność praktyczną Georgij Szpagin dostosował broń do zasilania taśmowego, zasilany taśmowo karabin został wprowadzony do uzbrojenia jako DSzK.
Konstrukcja DSzK
DSzK działa na zasadzie odprowadzania gazów prochowych przez boczny otwór w lufie, zastosowano układ gazowy z długim skokiem tłoka gazowego, trójpołożeniowym nastawnym regulatorem gazowym oraz rurą gazową umieszczoną pod lufą. Ryglowanie odbywa się za pomocą rygli rozchylnych umieszczonych po lewej oraz prawej stronie zamka, strzelanie następuje z zamka otwartego. Na zamku znajduje się wyciąg sprężynujący oraz dwuczęściowy wyrzutnik suwliwy. W przedniej cześci suwadła umieszczono zapadkę rolkową zapobiegającą odbiciu suwadła. Karabin posiada mechanizm spustowy umożliwiający strzelanie jedynie ogniem ciągłym oraz bijnikowy mechanizm uderzeniowy z suwadłem pełniącym rolę binika. Zastosowano również bezpiecznik nastawny blokujący zaczep spustowy. Karabin zasilany jest nabojem wielkokalibrowym 12,7x108mm. Zasilanie lewostronne odbywa się z segmentowej taśmy amunicyjnej o ogniwkach otwartych, taśma składa się z odcinków na 50 naboi. Karabin posiada donośnik bębnowy napędzany rękojeścią przeładowania umieszczoną po prawej stronie komory zamkowej. Przesunięcie taśmy o jedno ogniwko następuje podczas ruchu suwadła w tylne położenie, broń charakteryzuje się dosyłaniem pośrednim. Po lewej stronie komory zamkowej można przymocować stalową skrzynkę amunicyjną mieszczącą taśmę na 50 naboi. Karabin posiada poprzecznie żebrowaną lufę wymienną wkręcaną w komorę zamkową i przytrzymywaną trzpieniem, na końcu lufy umieszczono hamulec wylotowy. Na tylnej ściance komory zamkowej umieszczono dwa pionowe chwyty oraz umieszczony pomiędzy nimi spust. Do strzelań przeciwlotniczych broń można wyposażyć w kolbę dostawną. Przeznaczona do broni podstawa kołowa konstrukcji J. Kolesnikowa została wyposażona w tarczę pancerną. Podstawa kołowa może został przekształcona w podstawę trójnożną poprzez odłączenie tarczy pancernej oraz osi z kołami. Przyrządy celownicze składają się z umieszczonej na lufie muszki słupkowej w półotwartej osłonie oraz celownika ramkowego ze szczerbinką. Do strzelań przeciwlotniczych wykorzystywano muszkę kołową. Celownik posiada nastawy od 100m do 3500m (co 100m).
DSzKM
DSzKM (Diektariewa Szpagina Krupnokalibiernyj Modernirizowannyj obraca 1938/1946 goda) to zmodernizowana wersja DSzK skonstruowana przez K. Sokołowa oraz A. Norowa, pierwszą partię karabinów DSzKM dostarczono armii radzieckiej w 1945r . Karabin posiada donośnik przesuwakowy, zasilany odbywa się z segmentowej taśmy amunicyjnej łączonej z odcinków na 10 naboi. Zasilanie może być lewostronne lub prawostronne zależnie od ułożenia części donośnika. Zastosowano umieszczony w zamku jednoczęściowy wyrzutnik suwliwy oraz znajdującą się na suwadle tuleją zapobiegającą odbiciu suwadła. Karabin wyposażony jest w lufę wymienną wsuwaną w komorę zamkową i przytrzymywaną klinem. DSzKM produkowany był w ZSRR, Polsce, Chinach oraz Pakistanie.
DSzK ogółem
DSzK oraz DSzKM mocowano na wieżach czołgów IS-2, IS-3, T-54, T-55, T-62, nad przedziałem bojowym dział samobieżnych ISU-122, ISU-152 oraz na niewielkich jednostkach pływających. DSzK i DSzKM są obok M2HB oraz NSW jednymi z najbardziej popularnych wielkokalibrowych karabinów maszynowych. Następca karabinu DSzKM to wielkokalibrowy karabin maszynowy NSW wprowadzony do uzbrojenia armii radzieckiej w 1972r. Karabin maszynowy DSzKM jest obecnie najczęściej spotykany jako uzbrojenie pomocnicze czołgów T-55.
wersja
DSzK
nabój
12,7x108mm
prędkość początkowa pocisku
850m/s
długość lufy
1070mm
długość
1625mm
masa lufy
12,6kg
masa
34kg niezaładowany

155kg niezaładowany na podstawie kołowej
zasilanie
lewostronne, taśma ciągła na 50 naboi
szybkostrzelność teoretyczna
600 strzałów na minutę
Karabin maszynowy DSzKM, podstawa kołowa została przekształcona w podstawę trójnożną
Wielkokalibrowy karabin maszynowy DSzKM
DSzKM zamontowany na wieży czołgu T-55
DSzKM zamontowany na wieży czołgu T-55
Używany przez armię czeską Land Rover Defender 110 w odmianie SOV. Pojazd uzbrojony jest między innymi w karabin maszynowy DSzKM
Karabin maszynowy DSzKM wyposażony w celownik przeciwlotniczy i podstawę kołową przekształconą w podstawę trójnożną