M134 Minigun
M134 Minigun to amerykański sześciolufowy napędowy karabin maszynowy systemu Gatlinga skonstruowany w firmie General Electrik na podstawie małokalibrowej armaty M61 Vulcan. Prace nad karabinem maszynowym Minigun rozpoczęto w firmie General Electrik na początku lat 1960., prototyp broni powstał w 1962r. Przedrostek "Mini" w oznaczeniu nawiązuje do mniejszych wymiarów karabinu maszynowego M134 w porównaniu do armaty napędowej M61 Vulcan. Minigun powstał jako broń stanowiąca uzbrojenie śmigłowców, jednak M134 jest również wykorzystywany jako uzbrojenie samolotów, pojazdów i jednostek pływających. Minigun wykorzystywany jest przez amerykańskie wojska lądowe pod oznaczeniem M134, natomiast amerykańskie siły powietrzne stosują oznaczenie GAU-2A (Gun Aircraft Unit 2A), GAU-2A/A lub GAU-2B/A (zależnie od wersji). Karabin GAU-2B/A w amerykańskiej marynarce wojennej występuje natomiast pod oznaczeniem Mk 25 Mod 0. Dla amerykańskich sił powietrznych skonstruowano również odmianę GAU-17A stanowiącą uzbrojenie odłączanych stanowisk strzeleckich (przykładowo stosowanych w śmigłowcu UH-1N). Obecnie Minigun produkowany jest przez firmy General Electrik, Garwood Industries (M134 G) oraz Dillon Aero (M134D).
Konstrukcja Miniguna
M134 Minigun to broń wyposażona w obrotowy blok luf oraz rotor napędzane silnikiem elektrycznym, pneumatycznym lub hydraulicznym. Skonstruowano również gazodynamiczną wersję XM133 w której blok luf napędzany był przy wykorzystaniu gazów prochowych (tak więc nie była to broń napędowa), jednak XM133 nie został wprowadzony do uzbrojenia. Lufy Miniguna ryglowane są poprzez obrót zamka. Po zakończeniu strzelania blok luf oraz rotor wykonują jeden pełny obrót bez oddawania strzałów aby usunąć naboje z komór nabojowych. Karabin maszynowy M134 zasilany jest standardowym natowskim nabojem karabinowym 7,62x51mm. Zasilanie może odbywać się z rozsypnej taśmy amunicyjnej M13 lub przy wykorzystaniu mechanizmu zasilania beztaśmowego. Jeśli broń zasilana jest z taśmy amunicyjnej musi być wyposażona w donośnik MAU-56A lub MAU-201A. Zasilanie z mechanizmu zasilania beztaśmowego umożliwia strzelanie z większą szybkostrzelnością niż przy wykorzystaniu taśmy amunicyjnej, biorąc pod uwagę że taśma amunicyjna może nie wytrzymać gwałtownego ruchu spowodowanego dużą szybkostrzelnością teoretyczną. Minigun zazwyczaj strzela z szybkostrzelnością teoretyczną 4000 strzałów na minutę, jednak możliwe jest osiągnięcie szybkostrzelności teoretycznej 6000 strzałów na minutę. Szybkostrzelność teoretyczna zależy od mocy silnika napędzającego blok luf i rotor. Należy zaznaczyć że broń nie uzyskuje natychmiast danej szybkostrzelności teoretycznej, lecz szybkostrzelność toeretyczna rośnie wraz z rozpędzaniem bloku luf i rotora. M134 nie jest wyposażony w mechaniczne przyrządy celownicze, celowanie odbywa się przy wykorzystaniu przyrządów celowniczych śmigłowca, samolotu, pojazdu lub stanowiska strzeleckiego na którym zamontowano broń.
XM214 Microgun
XM214 Microgun to skonstruowany w firmie General Electrik w latach 70. wielolufowy karabin maszynowy systemu Gatlinga zasilany małokalibrowym nabojem pośrednim 5,56x45mm M193. Broń zasilana była z taśmy amunicyjnej. Obrót bloku luf oraz rotora następował przy wykorzystaniu silnika elektrycznego o mocy 0,8KM zasilanego z 24 voltowego akumulatora niklowo kadmowego. Silnik o mocy 0,8KM umożliwiał strzelanie z szybkostrzelnością teoretyczną 3000 strzałów na minutę. Broń mogła być również wyposażona w silniki elektryczne o mocy 0,75KM (2000 strzałów na minutę) oraz 1,5KM (6000 strzałów na minutę). Silnik o mocy 3,2KM umożliwiał natomiast strzelanie z szybkostrzelnością teoretyczną 10000 strzałów na minutę, jednak zasilanie taśmowe nie umożliwiało niezawodnego działania broni podczas strzelania z tak dużą szybkostrzelnością teoretyczną. XM214 powstał jako broń piechoty, dlatego też mógł być zamocowany na podstawie trójnożnej M122 lub na podstawach słupkowych znajdujących się na pojazdach. Skonstruowano również wersję przeznaczoną dla stanowisk strzeleckich stanowiących uzbrojenie samolotów i śmigłowców. Karabin maszynowy XM214 Microgun nie został wprowadzony do uzbrojenia oraz nie był produkowany seryjnie.
M134 ogółem
M134 charakteryzuje się bardzo dużą szybkostrzelnością teoretyczną oraz dobrą niezawodnością, tak więc podobnie jak inne karabiny maszynowe systemu Gatlinga jest udaną i dość popularną bronią lotniczą. Minigun nie zyskał natomiast dużej popularności jako uzbrojenie pojazdów i jednostek plywających. Karabin maszynowy M134 nie jest wykorzystywany jako indywidualna czy zespołowa broń piechoty ze względu na sporą masę, zbyt dużą szybkostrzelność teoretyczną oraz zasilanie z zewnętrznego źródła.
nabój
7,62x51mm
zasada działania
broń napędowa, zasilanie
elektryczne
liczba luf
6
długość
800mm
masa
18,8kg bez taśmy nabojowej
zasilanie
taśma nabojowa lub
mechanizm zasilania
beztaśmowego
szybkostrzelność
teoretyczna
od 4000 do 6000 strzałów
na minutę
M134 Minigun na stanowisku strzeleckim w śmigłowcu UH-1M Huej