PzB 38
PzB 38 (Panzerbuchse 38) to niemiecki półautomatyczny* jednostrzałowy karabin przeciwpancerny skonstruowany przez B. Brauera, broń wprowadzono do uzbrojenia w 1938r. Jest to jeden z nielicznych przykładów półautomatycznej broni strzeleckiej (nie mylić z bronią samopowtarzalną). Po strzale lufa PzB 38 cofa się powodując odryglowanie zamka oraz wyrzucenie łuski. Po załadowaniu do komory nabojowej nowego naboju aby przygotować broń do następnego strzału należy zwolnić lufę w przednie położenie. Zastosowano zamek klinowy o ruchu pionowym. Karabin zasilany jest nabojem 7,92x94mm (oznaczenie naboju to Patrone 318 SmK-Rs-L'spur). Pocisk tego naboju wyposażono w stalowy rdzeń, smugacz oraz niewielki pojemnik z gazem łzawiącym. Pojemnik miał w założeniach spowodować wypełnienie wnętrza trafionego wozu bojowego gazem łzawiącym, jednak podobno nie okazało się to udanym rozwiązaniem. Aby zwiększyć szybkostrzelność praktyczną z prawej strony karabinu mocowano pojemnik mieszczący 5 naboi. PzB 38 wyposażony jest w składany do przodu dwójnóg od uniwersalnego karabinu maszynowego MG34, metalową kolbę składaną na lewy bok broni oraz chwyt transportowy składany na prawą stronę karabinu. Lufa zakończona jest hamulcem wylotowym. W 1939r wprowadzono do uzbrojenia zmodernizowaną wersję oznaczoną jako PzB 39. Wersja ta była lżejsza od poprzednika, do broni można było przymocować 2 pojemniki mieszczące po 5 naboi każdy. Niektóre egzemplarze PzB 38 i PzB 39 stanowiły uzbrojenie samochodów pancernych SdKfz 221. Od 1942r karabiny PzB 39 rozpoczęto przerabiać na granatniki GrB 39 (Granatbuchse Modell 39) przeznaczone do miotania granatów nasadkowych, było to spowodowane niewielką skutecznością karabinów przeciwpancernych PzB 38 i PzB 39 wobec coraz lepiej opancerzonych czołgów. Przeróbka obejmowała skrócenie lufy oraz zamontowanie na jej końcu nasadki do miotania granatów nasadkowych. Za pomocą GrB 39 wystrzeliwano granaty dymne, burzące, przeciwpancerne kumulacyjne oraz oświetlające. Aby wystrzelić granat wykorzystywano naboje "ślepe" wyposażone w drewniany pocisk. Granatniki GrB 39 były wykorzystywane do zakończenia IIwś.
wersja
PzB 38
PzB 39
GrB 39
nabój
7,92x94mm
7,92x94mm
7,92x94mm
prędkość początkowa
pocisku
1210m/s
1210m/s
?
przebijalność
30mm na 100m
30mm na 100m
?
długość lufy
1085mm
1085mm
612mm
długość
1615mm z kolbą rozłożoną
1620mm z kolbą rozłożoną
1232mm
masa
16,2kg
12,6kg
10,43kg
szybkostrzelność praktyczna
10 strzałów na minutę
10 strzałów na minutę
?
Karabin przeciwpancerny PzB 39, z prawej strony broni widoczny pojemnik mieszczący 5 naboi
Samochód pancerny SdKfz 221 z karabinem przeciwpancerny PzB 38
*Broń półautomatyczna to taka w której część cyklu pracy jest wykonana automatycznie, natomiast część wykonana ręcznie. Półautomatyczna broń artyleryjska jest dość popularna, natomiast półautomatyczna broń strzelecka nie zdobyła dużej popularności. Nieliczne przykłady półautomatycznej broni strzeleckiej to karabiny przeciwpancerne PzB 38 i PTRD. Należy zaznaczyć że popularne stosowanie określania broń półautomatyczna na określenie broni samopowtarzalnej nie jest poprawne. W przypadku broni samopowtarzalnej cały cykl jest wykonany automatycznie, a do oddania następnego strzału należy jedynie ponownie ściągnąć spust, dlatego też broń samopowtarzalna (łącznie z bronią samoczynną i samoczynno samopowtarzalną) należy do broni automatycznej