Karabiny i karabinki
Karabin to broń długa wyposażona w lufę gwintowaną, pierwsze konstrukcje określane mianem karabinów powstały w XVIIw. W XIXw pojawiły się pierwsze karabiny powtarzalne, broń tego typu była podstawowym wyposażeniem większości armii zarówno podczas I jak i IIwś. W okresie IIwś na dość dużą skalę wykorzystywano karabiny samopowtarzalne, jednak jedynie armia amerykańska zdołała prawie całkowicie przezbroić się w broń tego typu. Podczas IIwś wykorzystywano również karabiny i karabinki automatyczne. O ile karabiny automatyczne ze względu na zasilanie nabojem karabinowym charakteryzowały się zbyt dużym odrzutem aby strzelać z nich celnie seriami, to karabinki automatyczne (znane również jako karabiny szturmowe) ze względu na zasilanie nabojem pośrednim (słabszym niż karabinowy, silniejszym niż pistoletowy) umożliwiały dość celne strzelanie seriami oraz celne strzelanie ogniem pojedynczym na duże odległości. Pierwsza produkowana seryjnie broń zasilana nabojem pośrednim to amerykański karabinek samopowtarzalny M1 Carbine, natomiast pierwszy produkowany seryjnie karabinek automatyczny to niemiecki StG44. Obecnie karabinek automatyczny stanowi podstawowe wyposażenie większości armii na świecie. Rozróżniając karabin od karabinka występują różnice związane z terminologią. Według terminologii "klasycznej" karabin to broń długa, natomiast karabinek to broń krótsza i lżejsza od karabinu. W terminologii "klasycznej" pojawia się również określanie "krótki karabin" charakteryzujące broń o wymiarach pośrednich pomiędzy karabinem a karabinkiem. Według terminologii z WAT-u karabin to broń zasilana nabojem karabinowym, natomiast karabinek to broń zasilana nabojem pośrednim. W terminologii z WAT-u karabinek z lufą poniżej 350mm to subkarabinek, natomiast karabin z lufą poniżej 450mm to subkarabin. Na stronie zazwyczaj stosuję terminologię z WAT-u, jednak podczas opisywania karabinów powtarzalnych wykorzystuję terminologię klasyczną